FEIJENOORDSE MEESTERS

Memoires van een ouwe TEE

Foto links boven (collectie Peter Eradus): Eén van de Nederlands-Zwitserse TEE-treinstellen tijdens een verblijf te Rotterdam CS in 1974. De bemoeienis van Feijenoorders met deze trein was nihil. Rotterdammers piloteerden daarentegen de TEE tijdens de vroege dienst regelmatig van het emplacement Amsterdam naar de Dijksgracht wanneer er een Belgische 'voerder' op de bok zat. Belgische machinisten hadden wel wegbekendheid van Brussel naar Amsterdam, maar met het oog op de plaatselijke regelgeving vond men het begeleiden naar het genoemde opstelterrein wel zo verstandig.

Afbeeldingen onder (met dank aan Jan van der Pijl): Vooraanzicht en zijaanzicht van de motorbak.

Nadat de Nederlands-Zwitserse Trans Europ Express-treinstellen hier waren afgedankt, werden ze in 1977 verscheept naar de nieuwe eigenaar in Canada. Het was een transport dat via de Rotterdamse Waalhaven zou verlopen. Bertus Kers wist destijds een deel van deze operatie op de gevoelige plaat vast te leggen. Hij wist toen niet dat, zo'n dertig jaar later en na een uiteindelijk tijdelijk verblijf in Duitsland, toch weer een stukje van deze oude glorie terug zou keren op Nederlandse bodem.

Foto's (Bertus Kers): Eind maart 1977 werden de eerste twee van de voormalige NS/SBB-TEE-treinstellen vanuit de Rotterdamse Margriethaven op transport naar Canada gezet. De twee andere stellen zouden halverwege augustus aan de beurt zijn. Voor het inschepen zijn enkele dagen (dinsdag en woensdag) nodig, maar dan zijn alle acht de rijtuigen dan ook via de stropen van de 200-tons bok 'Matador 2' in de ruimen van de 'Tilly Russ' verdwenen.

Toen in juni 2006 de oorspronkelijke NS1003 terugkeerde, was onder andere de 'Nedtrainer' Kees Dessens daar als technisch begeleider bij aanwezig. Toen ik Kees vroeg om over deze happening een verslag te schrijven voor Feijenoordse meesters, bezorgde hij mij tot mijn genoegen het verhaal van Hans Altena. Het was al eerder gepubliceerd en gaf volgens Kees op treffende wijze de gebeurtenissen van destijds weer. Tegen publicatie op deze site bestond van Hans' kant uit geen enkel bezwaar. Feijenoordse meesters biedt  zodoende nu een impressie van heden en verleden aan.

Foto's boven: Voortgetrokken door een diesel signaleerde Johan de Ruiter in mei 1990 één van de vroegere TEE-stellen in het Canadese Northbay.

Foto onder (Johan de Ruiter): Nogmaals onze ouwe trouwe TEE, maar nu in de originele samenstelling op Toronto Central...

Natuurlijk had deze diesel-TEE helemaal niets met Feijenoord te maken. Niettemin imponeerde het creme/rode treinstel mij toen ik het als jonge machinist eens op de Haagse Binckhorst zag staan. Toen ik van oudere collegae hoorde dat ze de bijnaam 'Het lelijke eendje van NS' had, begreep ik daar helemaal niets van. Ik vind het nog steeds een mooi treinstel en wens de 'Stichting TEE Nederland', die zich ermee bezig houdt, er heel veel succes mee!

1e Klas reizen anno 2006

een reisverslag van het TEE transport naar Nederland

Na twee jaar vasthoudendheid en geloof in het project komt in de 2e week van april 2006 het sein op groen voor de aankoop van het voormalige NS/SBB TEE treinstel. TEE Classics in Zwitserland doet na 10 jaar afstand van het door hen vanuit Canada teruggehaalde vijfdelige treinstel. Sloop is dankzij een enorme steun vanuit de spoorweghobbywereld, diverse fondsen, het NSM (Spoorwegmuseum) en de MCN (Mobiele Collectie Nederland) voorkomen. Het is een spannend half jaar geweest voor de mensen van de Stichting TEE Nederland. Gaat het lukken of niet? De contractonderhandelingen zijn zwaar geweest. Opeens waren er vanuit de Zwitserse zijde allerlei wensen. Het behoud van de NS kopbak 1003 voor Zwitserland was er bijvoorbeeld één van. Geen optie natuurlijk voor de Nederlandse kopers. Om maar te zwijgen over nog meer bizarre eisen. Na het rondmaken, via een gespecialiseerde notaris, van de papierhandel en betaling begin mei, wordt er door de Nederlanders vaart gemaakt met de laatste aspecten van het transport naar Nederland. De Duitse gastheren van het museumdepot SEH in Heilbronn hebben echter nog meer haast. Liever morgen weg dan overmorgen. Maar daar er geen museumtractie beschikbaar is in Nederland (NSM verzorgt dit deel en de 1312 is in onderhoud.) zal het medio juni worden voordat vertrokken kan worden.

 

In het eerste weekend van juni wordt met een ploeg mensen wel al naar Heilbronn gereisd om daar alvast de enorme partij reserveonderdelen in de trein te laden. Uiteindelijk wordt half juni bepaald dat zondag 25 juni de dag van het transport zal gaan worden. NS/Internationaal sponsort het vervoer naar Heilbronn voor een ploeg van zes mensen. Een mooie geste, zeker omdat het nog eens 1e klas is ook. Voorwaarde is wel dat er vroeg gereisd dient te worden. Op die bewuste zaterdag vindt het vertrek om 7:42 uur plaats vanuit Utrecht. Dit houdt voor sommige mensen in dat er heel vroeg moet worden opgestaan. Ondergetekende is als speciale gast uitgenodigd door het TEE-bestuur vanwege alle hulp die ik de startende stichting heb geboden. Aangezien ik dit gebaar zeer op prijs stel, gaat bij mij de wekker om vijf uur al af. Daar er nog geen trein rijdt vanuit het “boerenland” waar ik woon, word ik door mijn vrouw afgezet op Amsterdam CS.

De hele ploeg, bestaande uit 5 man, is keurig op tijd in Utrecht aanwezig. Per ICE wordt er eerst naar Frankfurt Flughafen gereisd. Een ware belevenis, daar het voor mij de eerste maal zal zijn dat ik met 300 km/u over de rails stuif. Ik kan zeggen dat dat echt hard gaat. Dat zal morgen wel even anders zijn. Het TEE-transport is namelijk met 60 km/u ingelegd. De hele reis van Heilbronn naar Zwolle zal daardoor in totaal 18 uur gaan duren!

In het begin van de middag wordt het museumdepot, gevestigd in het voormalige DB depot, bereikt. Wat meteen opvalt is de professionele uitstraling van het geheel. En als ik dan later verneem dat dit museum er nog maar vijf jaar is en totaal vervallen was, is het zelfs ongelofelijk. De collectie stoomlocomotieven en wagens is navenant fraai te noemen. Ook staan er nog wat ‘opknappertjes’, maar gezien de bereikte resultaten gaat dat ongetwijfeld goed komen. Ik weet wel dat de SGB jaloers is op deze fraaie collectie vooroorlogse rijtuigen. Een bezoek aan dit Zuid-Duitse museum (SEH) verdient dan ook aanbeveling…

 

Wat ook op valt zijn de twee verbrande stoomlocs van het Neurenbergse spoorwegmuseum. Omdat via Internet een luide roep hoorbaar was om iets voor het Duitse Spoorwegmuseum te doen en evenzo het geluid dat mensen geld wilden storten voor het herstel van de verbrande collectie, heeft SEH het initiatief genomen om twee locs op te halen en een fonds op te richten. De desillusie is echter groot. Na maanden is er nog maar 136, - euro binnengekomen. Als ik een medewerker het verhaal van de fondswerving vertel voor het TEE-treinstel, slaat hij stijl achterover. ‘Waarom kan dat nou in Nederland wel’, vraagt hij zich af. Wij vragen ons echter af waarom het nu zo warm moet zijn. Het is goed 27 graden hier in het zuiden. We overnachten in een oud slaaprijtuig, bepaald warm omdat deze de hele dag al in de hete zon heeft staan bakken. Helaas zijn de kamers in het hoofdgebouw nog niet allemaal klaar, dus moeten we het hier mee doen. Maar je mag een gegeven paard niet in de bek kijken natuurlijk. Na het omkleden wordt eerst een Duitse halve liter achterover geslagen om het vochtverlies wat te compenseren. Een SEH man vertelt dat het TEE-stel al op vrijdag naar buiten is gegaan en is gekoppeld. We dienen hem dus alleen nog maar na te lopen.

 

Drie man, bestaande uit de techneuten Carl Kleibeuker, Kees Dessens en de secretaris Pieter v.d. Ree, gaan deze klus doen terwijl de voorzitter, Dick Rensema, zich in het zweet zal werken met het verslepen van nog wat aanwezige remblokken. Ondergetekende gaat samen met fotograaf Marcel van Ee alvast wat proviandinkopen doen voor de dag van morgen. Een lunch of avondmaal opdienen zonder faciliteiten wordt in een rijdende trein wat lastig en gezien de hitte hebben we er een extra lastige factor bij. Niets is goed te houden zonder koeling. Gelukkig is er wel een koelbox beschikbaar, die we dan ook vervolgens volstouwen met veel water, broodjes, wat beleg en yoghurt.

 De werkzaamheden, die door SEH in de afgelopen weken aan het TEE-treinstel zijn uitgevoerd, zijn minimaal; ondanks een uitgebreide opdracht vanuit de Nederlandse stichting. Helaas is en wordt alles vrij zakelijk benaderd (voor de betere verstaander: er dient overal voor betaald te worden !). Er worden zodoende door de TEE-ploeg de nodige kleine zaken bijgesteld en vervangen (luchtslangen). Ook zijn de balgen tussen de rijtuigen zijn niet allemaal gekoppeld. Zelfs het inhangen was kennelijk nog teveel. Het is nu te laat om dit alsnog te doen, dus laten we dit voor wat het is.

 Het loopt tegen vijf uur wanneer de trekkracht en de remwagens zich aandienen. De loc (met een DB-machinist) is een roze gekleurde 'gerefurbischte' oude V100 van de RSE-Bonn/Brohtalbahn. De platte remwagens komen daar eveneens vandaan, net als Michael Rieb en rangeerder Harald Zimmer. In plaats van de platte wagens waren er eigenlijk zitrijtuigen besteld, maar men dient op de maandag na onze klus bij een aluminiumfabriek aluminiumplakken te gaan halen, dus leek hen deze wagens wat praktischer. Dat wij geen zitplaats hebben is blijkbaar van minder groot belang. Gelukkig hebben we nog vijf rijtuigen met stoelen tot onze beschikking. Is dat even boffen.

Onvermijdelijk dient er nog het nodige gerangeerd te worden, hetgeen extreem lang duurt. Wat blijkt: de SEH ‘Wessie’ wil de Brohltalbahn ‘Ossie’ niet helpen bij het omleggen van een wissel. Niet te geloven, dat na 17 jaar nog altijd deze Oost- en Westverschillen bestaan in Duitsland. Na wat scherpe bewoordingen over en weer komt het geheel alsnog op gang.

Tegen 18:00 uur dienen twee genode gasten zich aan. Het zijn de voormalige TEE-eigenaren Kurt Doebeli en Rene Diehl. Zij zijn verantwoordelijk geweest voor het terughalen van het TEE treinstel uit Canada. Een mooi stel samen. Vooral Kurt is een niet te stuiten spoorwegenthousiasteling. Rene is een wat bedeesder, zakelijker type. Als ik vraag naar Kurts gevoelens, antwoordt hij met “gemischt” ofwel gemengde gevoelens. Jammer dat hij het grootse project zelf niet kan volbrengen maar anderzijds blij dat het Nederlanders zijn die nu de handschoen opnemen. Volgens hem is Nederland dan ook de enige plek waar het stel thuis hoort. Die mening delen we natuurlijk met hem. Kurt en Rene zijn gekomen om afscheid te nemen van ‘hun trein’. Kurt klimt daarom, symbolisch zwaaiend, nog eenmaal op de neus van het treinstel. Ik leg, samen met Marcel, dit moment vast voor de geschiedschrijving.

Het is dik 19:00 uur als de trein is samengesteld. Terloops wordt nog even de hulpkoppeling gerepareerd. Bij de remproef blijkt ook een noodremklep niet te dichten. Gelukkig is technische spoorkennis, zoals aangegeven, aanwezig en wordt het klepdeksel losgenomen, een kwartslag gedraaid en de spuiende klep afgedicht. De doorgaande leiding is daarop gesloten en blijkt verder in orde te zijn. Tegen 20:00 uur is de remproef genomen en kan de gang richting depot gemaakt worden. Daar staat naast de loods een geïmproviseerde satellietvanger met TV, want ‘Die Mannschaft’ speelt en wint. Het Duitse geluk kan niet op. Urenlang is het onrustig in Heilbronn. Wij genieten intussen van een biertje en wachten op de mensen die zich aan het verschonen zijn. Tegen 21:30 uur wordt alsnog de gang naar het café gemaakt om een hapje te eten. Mijn maag gaf al om 19:00 uur aan een aanvulling te kunnen gebruiken, maar de rest van de ploeg heeft door de warmte niet zoveel honger. Het café biedt niet veel keus: Schnitzel of Rostbraten, Patat/spaetzle en wat sla. Niet echt een geweldige keus, maar we doen het ermee. Er wordt aangezeten tot een uur of twaalf, waarna we terugkeren op het depot. Daar is in de halfronde loods is een feestje gaande voor een grote groep mensen. Commercieel, maar wel effectief natuurlijk. Via Albert, de huismeester, die trouwens in het grote hoofdgebouw woont, regel ik een douchemogelijkheid. Wat een verademing. Het was een lange dag. Eenmaal in het slaaprijtuig kan ik de slaap door de warmte en de feestgeluiden toch moeilijk vatten. Niet iedereen heeft daar last van. Dick, de voorzitter, zaagt twee coupés verderop het rijtuig gezellig door met zijn gesnurk. Ik moet lachen en heb medelijden met Marcel van Ee, die in de coupé direct naast deze “houtzagerij” slaapt. Pieter, de secretaris, treft het zo mogelijk nog slechter. Voor hem is er namelijk geen echte slaapplaats over. Hij besluit daarom in de zitruimte van het rijtuig op een bank te gaan slapen. Carl en Kees hebben het helemaal goed voor elkaar door uiteindelijk een eigen slaaprijtuig te claimen. Kurt en René besluiten tot slot in het TEE-treinstel te slapen. De echte liefhebber onderscheidt zich hier dus weer eens!

Om vijf uur gaat de wekker. Om half zes is er ontbijt. De huismeester heeft zich verslapen. Hij lag er pas om 1:30 uur in, na de rotzooi van het feest te hebben opgeruimd. Wij zijn zo vroeg op omdat we al om 6:30 uur in het TEE-treinstel aanwezig moeten zijn. Het vertrek is om 6:45 uur gepland en stipt als de Duitsers zijn, vrezen we dat dit bewaarheid gaat worden. De één heeft geslapen, de ander niet, maar niemand heeft echt last van een ochtendhumeur. Vandaag is immers de grote dag. Het TEE-treinstel keert terug op vaderlandse bodem. Reden tot vreugde dus. De warme broodjes, afgebakken door een nog slaperige Albert, smaken ons goed. Maar de tijd vliegt. Even na zes uur gaan we van tafel om snel alle spullen bij elkaar te graaien en richting TEE-treinstel te gaan. Pieter heeft nog als schone taak het smeerwerk van één van de kopbakken na te lopen. Onze machinist vindt dat SEH dat te ‘mager’ heeft gedaan. Zo zien we dus Pieter om half zeven in de ochtend al lopen met een bus vet en kwast. Carl en Kees lopen nogmaals rond het treinstel voor een allerlaatste inspectie. Kurt en René hebben inmiddels hun positie langs het emplacement ingenomen om ons uit te kunnen zwaaien. Om 6.50 uur gaat het sein op groen en klinkt er een luchthoorn. De Caterpillar in de V100 brult en ‘unsere Reise fängt an!’.

 We rollen langzaam het emplacement van Heilbronn af. We zwaaien de TEE-Classics-mannen uit. Ik zie glimlachende gezichten in de trein, waarop te lezen valt: ‘Wir haben es geschafft’. Op weg naar huis! We hebben weliswaar nog een lange rit langs Neckar en Rijn te gaan. De eerste kilometers worden bepalend voor de rest van de reis. Ondanks dat Kurt verhaald heeft over de kwaliteit van het loop- en lagerwerk en de controle die heeft plaats gevonden, is het goed opletten geblazen. Gelukkig is er die eerste kilometers niets te zien of te ruiken. Bij de eerste stop wordt alles evengoed nog nagelopen en blijken alle lagers gewoon handwarm te zijn. Iets warmer dan normaal misschien, maar na een stilstand van ongeveer drie jaar is dat begrijpelijk. Aan de ‘Lokführer’ wordt de constatering doorgegeven. Hij voelt ook wat lagers na, beaamt de feiten en ziet geen reden tot ongerustheid. De reis kan vol goede moed vervolgd worden…

 Ik tref de voorzitter Dick aan, breeduit gezeten in een van de eerste klas stoelen in het voorste koprijtuig. Hij kan zich eindelijk ontspannen, zo vertelt hij mij en dat is hem dan ook aan te zien. Een enorme figuurlijke last is van zijn schouders gevallen. Twee jaar hard werken wordt nu eindelijk beloond. Maar gezegd moet worden dat het veel heeft gevergd op diverse vlakken. Menigeen die zich in de spoorweghobbywereld begeeft, kan zich daarbij iets voorstellen, denk ik. Deze mannen hadden trouwens nog een extra handicap en dat was dat alles in Zuid-Duitsland stond, terwijl de eigenaren zelf in Zwitserland woonden. Niet echt allemaal naast de deur. Een trots gevoel is dan ook nu hun deel.

 Het treinstel loopt boven alle verwachting prima. Dick durft zelfs te stellen dat het comfort, dat dit 50 jaar oude treinstel biedt, beter is dan van menig hoogwaardig 1e klas materieel dat tegenwoordig op de Europese sporen loopt. Ik durf zijn mening te delen. Je zit inderdaad zeer comfortabel en met de grote ramen heb je een fantastisch uitzicht over het prachtige Neckardal.

Naar mate de reis en de tijd vordert, zien we ook steeds meer liefhebbers verschijnen langs de baan. Op de Duitse internetsite http://drehscheibe-online.de heeft de tijdtafel gestaan en het voordeel is dat de Duitse verkeersleiding zich stipt houdt aan deze tijdtafel. Onderweg begint de secretaris met het prepareren van de banners, die in Nederland aan weerszijden van de eerste kopbak komen te hangen. Daarop staan alle sponsoren vermeld met hun namen en/of logo’s. 

Let op de klapramen....

Bij het stationnement in Heidelberg stap ik over van het treinstel op de V100 om vanuit dat punt eens de reis te ervaren. De mannen op de loc zijn zeer geïnteresseerd in hun sleep en willen van alles weten. Op de plannen, die ik graag uit de doeken doe, reageren ze enthousiast met bewoordingen als “Super” en “Grossartig”; zoals ze dat zo mooi op zijn Duits zeggen. Het grappige van de rit op de loc is dat het, door de platte wagens, net lijkt of het TEE-treinstel zelfstandig rijdt. In de vele tunnels worden telkens vanuit de loc de lampen aangezet, die vervolgens het TEE-treinstel beschijnen. De koplampreflectoren in de TEE-kopbak doen vervolgens waar ze voor bestemd zijn en zo lijkt het helemaal of het treinstel zelfstandig achter ons aan rijdt. Het is een fraai gezicht dat ik zodoende ook op film kan vastleggen. 

In Weinheim stap ik om 9:15 uur af om vervolgens bij Marcel van Ee in de auto te stappen. Ik wil samen met hem trachten om nog wat ’langs de lijn opnames’ te maken. Maar eerst leggen we het vertrek uit Weinheim vast, dat zowaar een half uur verlaat wordt. Dat is nadelig, want daarmee vervallen waarschijnlijk volgende stops en onze tijd om het transport onderweg in te halen. Wij besluiten daarom bij Bingen-Gaulsheim het transport op te wachten. De vertraging is redelijk ingelopen maar nog niet volledig. Mijn overstap in het nabijgelegen Bingen gaat daarmee opnieuw de mist in, want ook die stop wordt gebruikt om de ontstane vertraging in te lopen. Als daarna ook nog eens blijkt dat de autoroute langs de Rijn aan beide kanten is afgesloten, vanwege een autoloze zondag ter plaatse, loopt onze inwendige warmte verder op. We zijn lichtelijk teleurgesteld. Alle mooie fotoplannen ten spijt moeten we nu met gezwinde spoed nog noordelijker rijden. Opnieuw langs de lijn gaan staan brengt het risico met zich mee dat ik helemaal niet meer op kan stappen. We besluiten daarom naar Remagen te rijden en daar weer op de trein te stappen. 

Het wordt even na 14:30 uur als het treinstel, inmiddels weer op tijd, het station binnenloopt. De aankomst kan ik gelukkig nog op dia en film vastleggen, maar dan moet ik haast maken om in te stappen. Het treinstel heeft zich tot nu toe goed gedragen wat tot uiting komt in ‘hazenslaapjes’ van de techneuten Carl en Kees. 1e Klas zit niet alleen lekker, het slaapt ook prima! De reis door Bonn en Keulen verloopt goed en vervolgens worden er een aantal typische Ruhrgebied-goederenlijnen bereden. Daar de snelheid hier beperkt wordt door de signalering lopen we langzaam maar zeker een nieuw half uur vertraging op. Een mooi tafereel doet zich nog voor op een S-bahn-station in het Ruhrgebied. Als onze trein bijna aan het perron voorbijgaat en vele fotografen op dat moment op scherp staan, komt er met hoge snelheid een S-bahn-treinstel voorrijden. Geen opnamen dus. Maar wat doen de heren spoorwegslimmeriken. Ze pakken en masse het S-bahn-stel om zich naar het volgende station te laten vervoeren. Zodoende worden wij weer door hen ingehaald. Wanneer het S-bahn-stel stilstaat op het volgende station, stuift de hele meute uit het stel en maakt nog precies op tijd de ultieme plaat! We hebben een kostelijk schouwspel gehad, waarvoor onze dank! 

In Wesel gaan we aan de kant en dienen we te wachten op een verlate ICE trein. We krijgen opnieuw vertraging en vertrekken dan ook met + 60’ richting grens. Donkere wolken pakken zich nu samen boven de trein. Hoe dichter bij Nederland hoe beroerder het weer wordt. Vlak voor Emmerich barst het noodweer los en een wolkbreuk is ons deel. Als we rond 20:00 uur in Emmerich arriveren, zien we de mensen in grote aantallen op het perron staan; veelal schuilend onder de overkapping. Het water komt echt met bakken uit de hemel. Hoe teleurstellend voor iedereen die lange tijd heeft staan wachten. Een enkele dappere liefhebber waagt zich in de stromende regen op te stellen. Bijzonder jammer nogmaals, want we hadden alles zo mooi uitgedacht en gepland. De mensen van de NSM-ploeg hadden er zelfs voor weten te zorgen dat we keurig op spoor 5 binnen werden genomen opdat iedereen de trein in vol ornaat vanaf het 4e perron goed kon filmen en fotograferen. De geprepareerde banners worden nu niet opgehangen. Evenmin gaat de geplande groepsfoto door. Wel wordt er enige haast gemaakt met het rangeerwerk, want de Duitsers willen graag terug naar huis.

 

Elders op het emplacement staat de NSM 1312 met diverse ICK-rijtuigen. Wat wij niet weten en door het slechte weer niet kunnen zien is dat, NSM-man, Huub van Soest de 1312 stijlvol heeft versierd met een Nederlandse en een Zwitserse vlag. Ook een stukje huisvlijt in de vorm van een fraai TEE-logo ontbreekt niet. Juist met de aanwezige journalist van ‘De Telegraaf’ was dit een uitstekend publiciteitsmoment geweest. Helaas rest Dick, gezien de omstandigheden, niet veel meer dan via zijn mobiele telefoon het interview te doen. Jammer natuurlijk. Als het enigszins droog wordt grijp ik mijn kans om naast het koprijtuig staand en in aanwezigheid van alle belangstellenden Dick Rensema, die boven mij in de cabinedeur staat, een fles ‘budget’-champagne aan te bieden. Een echte fles kan er niet meer van af. Al het geld, figuurlijk gesproken dan, zit in de trein! Dick, enigszins verrast, houdt een kleine toespraak voor alle toehoorders en kiepert bij wijze van vreugde en dank de fles over mijn hoofd leeg. Nou was ik al nat door de regen dus dit kon er nog wel bij. Deze ‘troep’ plakt trouwens wel meer dan de echte champagne.

 

Voor mij is Emmerich het afstappunt aangezien er de volgende ochtend weer gewerkt moet worden. Rond 23:00 uur kom ik thuis en verneem dat de ploeg begeleiders, en daarmee het treinstel, uiteindelijk rond 1:00 uur in de nacht Zwolle bereiken. Na enig rangeerwerk staat het TEE-treinstel op zijn voorlopige gastvrije plek, het rangeerterrein van Zwolle.

 

Voordat de rest thuis komt, is het al diep in de nacht. Daarmee is het verhaal beslist niet af. De volgende ochtend staan alweer afspraken met de pers en de ontwerpster van het treinstel, Mw. Van Blerkom, gepland. Dick en Pieter beschikken gelukkig over een enorme hoeveelheid energie en zijn die dag wederom paraat om met verve hun verhaal te vertellen. Daarna begint het avontuur pas echt. Het duurt niet lang voordat de eerste blikken rode verf geopend zullen worden. Langzaam maar zeker zal onze bejaarde TEE een metamorfose ondergaan die zijn weerga niet kent. Uiteindelijk zal zij in volle glorie herrijzen en het publiek toestralen alsof zij nimmer weggeweest was...

Foto's (Pieter van der Ree): Aan het vooraanzicht is na verloop van tijd het verleden van de TEE al niet meer af lezen. Veel werk en middelen zullen echter nog nodig zijn om het treinstel daadwerkelijk in concoursstaat te krijgen. Hopelijk hebben allerlei techneuten en geldschieters zich daarvoor op 15 september 2007 aangemeld. Toen werd het treinstel namelijk voor het eerst aan het grote publiek getoond tijdens een manifestatie in het kader van het 75-jarig jubileum van Nedtrain in de Werkplaats Zaanstraat te Amsterdam. Hoe dan ook is het treinstel in dit opzicht alle moeite waard, want onderworpen aan het oog van de meester verkeert het beslist in een redelijke conditie...

Sinds de terugkomst van TEE-stel 1003 hebben de werkers van de Stichting TEE niet stilgezeten. In de zomer van 2009 hebben zij de rijtuigen, die dan achter de beschermende hekken van de Watergraafsmeer staan, van een strakke laag grijze grondlak voorzien. Eén van de kopbakken werd zelfs al teruggebracht in de fraaie oorspronkelijke kleuren en was te zien tijdens een line-up ter hoogte van de HSL-loods op 19 september 2009. Samen met nog een verzameling ander spoorwegmaterieel glom zij zo de buitenwereld tegemoet!

 

Foto (Frank Geurts): De NS 1003 wordt in afwachting van de komende line-up zorgvuldig aan het oog onttrokken. Deze opname is van 12 september 2009. Beweeg de muisaanwijzer naar de foto toe voor de grijze uitvoering!

 

http://www.stichtingtee.nl

(Met dank aan Kees Dessens, Hans Altena, Bertus Kers en alle andere betrokkenen!)