FEIJENOORDSE MEESTERS

Memoires van een ouwe TEE (vervolg)

Foto's (collectie Peter Kleton): De twee nostalgische prenten links werden in het najaar van 1963 gemaakt. Behalve de oude Varkenoordse brug zien we de rond twaalven voorbijkomende SNCF-combinatie die het imago van de TEE ‘Ile de France’ op moest houden. Op de foto rechts passeert in hetzelfde jaar een splinternieuw 'Nederlands' TEE-treinstel 'Post-T' te IJsselmonde.

Zoals er niets is dat de tijd overleeft, kwam er ook aan het bestaan van TEE een einde. Nadat ir. F.Q. den Hollander, de toenmalig president-directeur van de Nederlandse Spoorwegen, zijn internationaal bedachte concept in de praktijk had  weten te brengen, volgde een aantal succesvolle jaren. Het verouderen van de dieseltreinstellen leidde er na verloop van tijd weliswaar toe dat deze uitgefaseerd werden, maar nieuwe glanzende 'Inox-rijtuigen' met een prestigieuze roestvrijstalen 'look' (welke gebaseerd waren op Amerikaanse licenties en geheel in de pas liepen met de laatste technische ontwikkelingen) zetten moeiteloos de gevraagde prestaties, in het verlengde van de steeds meer geëlektrificeerde TEE-diensten, voort. Meerspanningslocomotieven van NMBS of SNCF uit met name de serie '15'.. reden inmiddels de 1e klasse rijtuigen naar hun bestemming. Net als hun voorgangers deden ze dat non-stop

.

Foto boven (Rob van der Rest): Januari 1975. Trans Europ Express 'Ile de France' is ter hoogte van 'Zuid' onderweg naar Amsterdam. De trekkende diesel is er eentje van de serie '51..'. Deze locomotieven werden gebruikt wanneer er onverhoopt geen e-loc beschikbaar was. De rijtuigen zijn van de bekende 'Inox-serie'.

Foto onder (Rob van der Rest): Het is 31-05-1984. TEE 88 naar Parijs rijdt ter hoogte van Zwijndrecht. De combinatie wordt getrokken door meerspanningloc 1505 van de NMBS.

Wie per TEE wilde reizen moest er trouwens vlot bij zijn. Met een frequentie van enkele treinen per traject, per dag, lag het aantal te verkopen zitplaatsen immers op een relatief laag niveau.. Zakelijk gezien was zoiets op den langere duur niet te handhaven. De internationale concurrentie zag dat ook wel en richtte zich op een soortgelijk concept, dat in zowel een hogere frequentie-, als in 2e klasse voorzag. Veel TEE-klanten stond dat kennelijk wel aan, want de bezettingsgraad van de TEE's daalde al spoedig. De 'TEE-organisatie' kon een dergelijke ontwikkeling niet naast zich neerleggen en inspelen op de actualiteit was een must om te overleven. Een aantal Inox-rijtuigen werden daarop voorzien van een 2e klasse-interieur, waarbij de trotse rode band werd vervangen door een (flets) groene, zonder opschrift. Vanaf dat moment was de oorspronkelijke TEE eigenlijk ter ziele. Vanaf 1987 zou de benaming zelfs Eurocity zijn, totdat in 1996 de rood-grijze treinstellen van het type TGV op Nederlandse bodem verschenen.

Foto (Ben van Wevering): Loc 1135 met Inox-rijtuigen nabij station Rotterdam-Zuid in augustus 1985. Het vinden van de juiste trekkracht zorgde wel eens voor problemen. In dit geval kon men het bij de grens wisselen van locomotief kennelijk niet voorkomen.

Lange tijd genoten treinen met de status 'TEE' een hoog aanzien. Bij de Verkeersleiding konden ze rekenen op de hoogste prioriteit en zelfs bij rangeerwerkzaamheden, zoals het omspannen van loc, werd je geconfronteerd met de welhaast onaantastbare status. Zomaar met je vuile schoenen vanuit de ballast het ruituig in voor het ontsteken van de sluitseinen was er niet bij. Het dikke hoogpolige tapijt was daarvoor tč smetteloos! De vaste begeleiders zorgende er ook wčl voor dat dit zo bleef. Zonodig werden er op de balkons wat oude kranten voor de rangeerder neergelegd. Ook als rangeermachinist zette je de locomotief met de uiterste voorzichtigheid tegen de trein. Dat de loc daarna misschien een trein met vleesafval zou rijden deed er niet toe. In haar opvallende verschijning miste je een TEE in het voorbijgaan eigenlijk nooit. Gelukkig maar, want het was beter om dergelijke treinen niet in de weg te zitten. Elke minuut aan opgelopen vertraging werd immers tot op het bot uitgezocht. Daarbij lag het voor de hand dat er altijd wel ergens de naam van een machinist voor de dag zou komen. Wiens naam vaak op het lijstje stond, kende veel bazen...