De langste reizigerstrein ter wereld (5)

Op naar het Guiness Book of Records

 


Het is 19 februari 1989! Op naar het Guinness Boek of Records, of beter gezegd naar Breda; want dat is de plaats die we moeten halen om het bestaande wereldrecord te verbreken. Het nu toe geldende record staat op naam van de spoorwegen in AustraliŽ, die op 27 december 1974 een tweeŽnveertigtal personenrijtuigen lieten rijden tussen Perth en Port Pirie. De samenstelling bestond uit een Indian Pacific-treinset en twee Trans Austalians, welke wegens overstroming geŽvacueerd moesten worden. Die situatie herhaalde zich daar trouwens nog een keer op 11 februari 1975. Het feit dat we vandaag moeten rijden tot aan Eindhoven is puur vanwege het logistieke aspect. Er zijn onderweg geen eerdere gelegenheden om de 1601 meter en 58 cm. metende trein te 'parkeren'......

Omdat het de vorige avond erg laat geworden was, hadden we afgesproken dat Arie en ik wat later zouden komen die ochtend. Jaap, Teus, Joop en een aantal anderen zouden ervoor zorgdragen dat alles tot onze komst in goede banen geleid werd. We hadden zodoende toch nog een redelijke nachtrust genoten. Na thuiskomst ben ik vrijwel direct naar bed gegaan, om daar als een blok in slaap te vallen. Dat ik de avond ervoor pas om half twaalf thuis de voordeur binnenstapte, heb ik ook nu weer uit het dagboek van mijn vrouw opgediept:

Afbeelding: In het dagboek van mijn vrouw is nog te lezen hoe laat het de avond ervoor was geworden...

Wanneer ik door de, voor de gelegenheid van portier voorziene, poort aan de noordzijde de Kijfhoek oprijd, tref ik een welhaast spookachtig stil emplacement aan. Omdat er goede redenen bestaan om aan te nemen dat dit evenement vandaag veel 'spoorliefhebbers' aan zal trekken, is besloten om het terrein slechts toegankelijk te maken voor wie die dag te Kijkhoek dienst heeft. Iedereen die naar binnen wil moet aan kunnen tonen dat hij of zij daar ook daadwerkelijk iets te zoeken heeft. Afgelopen nacht is het emplacement (en onze trein) door de Spoorwegpolitie bewaakt, maar desondanks wisten een aantal graffitiartiesten zich toch nog toegang te verschaffen tot het terrein. Voordat de vandalen worden betrapt, hebben zij helaas wel een aantal rijtuigen van de recordtrein kunnen bekladden. Een schoonmaakploeg (onder leiding van de Groepschef Materieelreiniging Henk Poel) is inmiddels vanuit Rotterdam onderweg.

Afbeelding: Mijn door de dienstindeler handgeschreven dienstkaartje van 19 februari 1989.

Omdat Arie en ik iets later in dienst gekomen zijn, is geregeld dat we vanaf het hoofdgebouw naar de noordzijde worden gebracht met een (taxi) heuvellocomotief. De 1607 (dus toch!), met daarachter de eerste 20 rijtuigen, staat daar sinds gisteravond op ons te wachten. Nadat we de eerste stam op ons vertrekspoor hebben neergezet, kunnen rangeerploegen vervolgens de andere twee delen omhalen en aankoppelen. Na ons arriveren kan ook alvast de houten trap voor onze circa 1000 passagiers in positie gebracht worden en kunnen de intussen gearriveerde schoonmakers aan de slag met het wegpoetsen van de graffiti. Daar waar het gaat om de straks met ons meereizende passagiers is er sprake van een geselecteerd gezelschap. Omdat de trein de status van 'technische proefrit' heeft, moeten alle inzittenden voldoen aan vooraf bepaalde criteria. In geval van ongeregeldheden, of zelfs evacuatie, moeten we immers op een gedisciplineerd reizigerspubliek kunnen rekenen. In ieder geval moet iedereen goed ter been zijn en kinderen niet jonger dan zes jaar.

Afbeelding: Het mededelingenblad zoals dat destijds hoofdelijk aan het personeel verstrekt werd.

Voor de gelegenheid waren er speciale, genummerde vervoersbewijzen aangemaakt. De onderstaande was die van mijn toenmalige Regiodirecteur (Ben Bras).

Afbeelding: Het treinkaartje was eveneens geldig voor de reis per speciaal ingelegde trein naar Kijfhoek.

Voordat ik verder ga met het beschrijven van de recordpoging zelf, moet ik eerst nog even terug naar het verloop van zaterdagavond, 18 februari 1989. We konden, nadat we eenmaal bekend waren met de remeigenschappen van onze trein, natuurlijk niet zomaar 'Tot morgen!' roepen en naar huis gaan. We hadden een serieus probleem! De door de HVL plechtig beloofde 'groene golf' over het hele traject was geweldig, maar hield niet in dat alles nu waterdicht geregeld zou zijn. Om te beginnen was het zo dat onderweg een aantal 'hulplocomotieven' permanent in onze directe buurt zouden verkeren. Concreet hield dat in dat er zowel vůůr-, als Šchter LRT geen reguliere treinen mochten rijden. Indien de locomotief die voor ons uitreed echter onverhoopt panne zou krijgen, konden we daar moeilijk even omheen. Hoewel we wisten dat stoppen onderweg zonder meer mogelijk was, vormde het tegelijkertijd een enorm probleem; ook al zouden we het gevaarte heelhuids tot stilstand kunnen brengen. Het onderweg optreden van bijvoorbeeld een seinstoring zou onze recordpoging waarschijnlijk eveneens abrupt tot een einde laten komen. Zestienhonderd meter trein kun je onmogelijk overzien en de toeloop van toeschouwers zou een opnieuw in beweging stellen van LRT vanuit veiligheidsoverwegingen onmogelijk maken. Het waren echter spelbrekers die we niet konden elimineren. Accepteren bleef derhalve over. Jaap Schuit sprak over dit soort zaken altijd als het 'palet, dat bijna schoon was'! Behalve het hiervoor genoemde, speelde ook nog het probleem van de plaatselijke snelheden onderweg. Weliswaar hadden Arie en ik de beschikking over het zogenaamde LRT-sporenplan, maar de afgegeven 'veilig signaalgarantie' liet het genoemde plan in onze ogen wankelen. Stel dat we in Tilburg onverhoopt met een rijweg over de 40 km/h goederensporen geconfronteerd zouden worden? We zouden dan vooraf onze snelheid niet tijdig kunnen regelen. Bovendien zou de ATB zou ons bikkelhard dwingen om de afgeven remopdracht te sussen door het in werking stellen van de treinrem. Einde verhaal dus... Naast de voorspelbare ATB-signalen kon er tevens sprake zijn van kortstondige ATB-storinkjes (in die tijd was dat nog orde van de dag).

Uiteindelijk was de beslissing om de ATB buiten bedrijf te stellen een logische stap. Lang leve onze technische proefrit! Alleen de vraagtekens over de locaal in te stellen rijwegen lagen er nu nog. We besluiten tenslotte deze op te lossen door voortdurend telerailcontact te onderhouden met de posten onderweg. Zo kan de machinist die rijdt zich volledig concentreren op de rit, terwijl de ander hem steeds voorziet van de juiste informatie. Het zou een goede beslissing blijken.....


Vervolg  1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11

Terug naar 'Feijenoordse meesters'